Φαράγγι Πορτίτσας. Διανυκτερεύοντας κάτω από τις πύλες του Παραδείσου!

Συντάκτης: Μάκης Θεοδώρου.

Φαράγγι Πορτίτσας

Το φαράγγι της Πορτίτσας βρίσκεται στα δυτικά του νομού Γρεβενών στο Βενέτικο ποταμό. Έχει μήκος 500 περίπου μέτρα και το ύψος των κάθετων βράχων ξεπερνά τα 200 μέτρα. Το φαράγγι σε πολλά σημεία είναι πολύ στενό και το άνοιγμα δεν ξεπερνά τα 8 μέτρα. Το στενό φαράγγι πριν την είσοδό του έχει δημιουργήσει μια μικρή κοιλάδα στο Βενέτικο ποταμό, γνωστή ως κοιλάδα της Κανάβης. Η διάσχιση του φαραγγιού είναι κάτι το εντυπωσιακό. Περπατώντας μέσα στα σμαραγδένια νερά του και βλέποντας αυτούς τους τεράστιους βράχους που υψώνονται κατακόρυφα, είναι κάτι που σε μαγεύει, που σε κάνει να μην πιστεύεις σε αυτά που βλέπεις.

Το γεφύρι της Πορτίτσας

Στην είσοδο του φαραγγιού βρίσκεται και το τοξοτό γεφύρι της Πορτίτσας, το οποίο κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Η γέφυρα αποτελείται από δύο μεταξύ τους άνισα τόξα και είναι κατασκευασμένη από λευκής απόχρωσης λίθους ακανόνιστου σχήματος, καθώς και ασβεστόλιθους. Το μεγάλο τόξο έχει άνοιγμα 13,80 μέτρα και το μικρό τόξο 5 μέτρα. Κάτω από το γεφύρι περνά ο Βενέτικος ποταμός, που είναι παραπόταμος του Αλιάκμονα. Η διάβαση της γέφυρας έχει συνολικό μήκος 30 μέτρων. Το 1999 η γέφυρα υπέστη αναστηλωτικές εργασίες, με απώτερο σκοπό την συντήρηση της.

Ο Βενέτικος ποταμός

Ο Βενέτικος ποταμός, είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Αλιάκμονα. Πηγάζει από τους ορεινούς όγκους του Σμόλικα, της Βασιλίτσας, του Όρλιακα και της Βάλια Κάλντα και ρέει προς τα ανατολικά. Περνώντας μέσα από το φαράγγι της Πορτίτσας καταλήγει στον Αλιάκμονα ποταμό. Η ορμή των νερών του μετά από έντονες βροχοπτώσεις και το κώλωμα τους στην είσοδο φαραγγιού, έχουν δημιουργήσει αυτή τη μικρή κοιλάδα της Κανάβης.

Διασχίζοντας το Βενέτικο ποταμό με στόχο το φαράγγι

Υπάρχουν στιγμές που δεν τις κυνηγάς, σε βρίσκουν εκείνες. Κι όταν συμβαίνει αυτό μέσα σε ένα από τα πιο επιβλητικά φαράγγια της Ελλάδας, τότε η εμπειρία μετατρέπεται σε μνήμη που χαράζεται βαθιά. Με τους Off Road Mountains Explorers, αποφασίσαμε να ζήσουμε το φαράγγι της Πορτίτσας όχι σαν περαστικοί επισκέπτες, αλλά σαν φιλοξενούμενοι της. Αφού πρώτα μελετήσαμε προσεκτικά τις καιρικές συνθήκες, ένα βήμα απαραίτητο όταν σκοπεύεις να διανυκτερεύσεις μέσα σε ένα φαράγγι, δίπλα στο ποτάμι, πήραμε την απόφαση να το τολμήσουμε.

Με τα off road αυτοκίνητα μπήκαμε στον Βενέτικο ποταμό και με απόλυτη συγκέντρωση, διανύσαμε περίπου 700 μέτρα μέσα στα νερά του. Κάθε μέτρο απαιτούσε προσοχή, τα ποτάμια κρύβουν πάντα απρόβλεπτες παγίδες, ρεύματα, πέτρες, βάθη που αλλάζουν χωρίς προειδοποίηση. Όμως η εμπειρία των Off Road Mountains Explorers, ήταν ο φάρος μας. Χρόνια γνώσης, διαδρομών και δύσκολων καταστάσεων μας επέτρεψαν να κινηθούμε με ασφάλεια, να ξεπεράσουμε τις όποιες δοκιμασίες του ποταμού και τελικά φτάσαμε στην είσοδο του φαραγγιού.

Κι εκεί, από την πρώτη κιόλας στιγμή, νιώσαμε κάτι παράξενα οικείο. Σαν οι πέτρινες πύλες του να άνοιγαν, για να μας δεχτούν σε έναν κόσμο που ανήκει μόνο σε εμάς και στη σιωπή της φύσης. Έτσι αφού φτάσαμε αργά το απόγευμα, η μέρα άρχισε να σβήνει και μας άφησε στην αγκαλιά της νύχτας.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τη διαδρομή που χαράξαμε μέσα στο ποτάμι για να φτάσουμε στην είσοσο του φαραγγιού:

Διανυκτέρευση

Ο αέρας άλλαζε, η θερμοκρασία έπεφτε και οι κάθετες πύλες από πέτρα υψώνονταν γύρω μας σαν αρχαίοι φύλακες. Στήσαμε τις σκηνές μας πάνω στην υγρή άμμο, ανάμεσα σε πλατάνια και βράχια που έμοιαζαν να έχουν γεννηθεί από το ίδιο φως. Ανάψαμε τα μαγειρικά μας σκεύη και ετοιμάσαμε φαγητό, απλά και λιτά. Η μυρωδιά του φαγητού ανακατευόταν με τη μυρωδιά της φθινοπωρινής γης. Κι εκεί, μέσα στη σιωπηλή τελετουργία, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι η νύχτα θα είχε πολλά να μας πει.

Το φεγγάρι, τα σύννεφα και οι πέτρινες πύλες

Όταν το φεγγάρι ανέβηκε πάνω από το φαράγγι, άρχισε το πραγματικό θέαμα. Τα σύννεφα περνούσαν μπροστά του σαν αργά κινούμενες κουρτίνες και το φως τους έπεφτε πάνω στις κάθετες πύλες της Πορτίτσας, δημιουργώντας αντανακλάσεις που έμοιαζαν με ζωντανές ζωγραφιές. Καθίσαμε για ώρες, χωρίς να μιλάμε πολύ, αφήνοντας το τοπίο να μιλήσει από μόνο του. Το ποτάμι κυλούσε νωχελικά, σαν να ήξερε ότι ήταν μέρος της παράστασης. Οι ήχοι του νερού έδεναν με το παιχνίδι του φωτός και δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα υπνωτιστική, άλλωστε κάποια στιγμή θα έπρεπε να μας βάλει για ύπνο και να μας προετοιμάσει για το μαγικό ξημέρωμα.

Δεν ήταν απλώς μια διανυκτέρευση. Ήταν μια υπενθύμιση, ότι η φύση, όταν της δώσεις χρόνο και χώρο, μπορεί να σου χαρίσει στιγμές που δεν αγοράζονται, δεν προγραμματίζονται, δεν επαναλαμβάνονται. Και αυτή η εμπειρία, ζωντανή, άγρια και τρυφερή μαζί, θα μας ακολουθεί για πολύ καιρό. Γιατί εκεί, μέσα στο σκοτάδι και το φως, ανάμεσα στα βράχια που στέκουν αιώνες, καταλάβαμε ξανά κάτι απλό και αληθινό: Η φύση δε χρειάζεται τίποτα για να σε συγκλονίσει. Αρκεί να της επιτρέψεις να σε αγγίξει.

Στο παρακάτω βίντεο δείτο την διανυκτέρευση στο φαράγγι της Πορτίτσας:

Ξημέρωμα

Μια μεγάλη εμπειρία είναι, να ζήσεις το ξημέρωμα μέσα στο φαράγγι. Είναι κάτι το μοναδικό, αρκεί να μπορείς να αντέξεις το πρωινό κρύο και την αυξημένη υγρασία μέσα στο ποτάμι. Υπάρχουν πρωινά που δεν μοιάζουν με κανένα άλλο. Πρωινά που δεν τα ζεις απλώς, τα κουβαλάς μέσα σου. Ένα τέτοιο ήταν και το ξημέρωμα στο φαράγγι της Πορτίτσας, όταν οι πύλες του στενού άνοιξαν μπροστά μας σαν σκηνικό αρχαίου θεάτρου, φωτισμένο από το πρώτο, δειλό φως της ημέρας.

Το ποτάμι κυλούσε ήσυχα, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να μην ήθελε να ταράξει τη γαλήνη της στιγμής. Καθίσαμε απέναντι από το πέτρινο τοξοτό γεφύρι, αυτό το λιτό έργο των μαστόρων της πέτρας και απολαύσαμε τον καφέ μας κοιτώντας το νερό να καθρεφτίζει τον ουρανό που ξυπνούσε.. Γύρω μας οι ήχοι της φύσης έπλεκαν το δικό τους τραγούδι. Το νερό που χτύπαγε πάνω στις πέτρες, τα πουλιά που τιτίβιζαν χαρούμενα, σαν να γιόρταζαν και αυτά την έλευση μιας νέας ημέρας. Φτιάξαμε το πρωινό μας εκεί, κάτω από τη σκιά των βράχων, αφήνοντας το χρόνο να κυλήσει με τον ρυθμό του ποταμού.

Στο παρακάτω βίντεο δείτε το μοναδικό ξημέρωμα στο φαράγγι της Πορτίτσας:

Βόλτα στο φαράγγι

Και μετά ξεκινήσαμε την περιηγησή μας στο φαράγγι. Τα νερά ήταν παγωμένα, αλλά αυτή η παγωνιά είχε κάτι το ιδιαίτερο, σε έκανε να ξυπνήσεις πιο γρήγορα και να σε βάλει μέσα στους ρυθμούς του φαραγγιού. Οι βράχοι υψώνονταν παντού γύρω μας, πελώριοι, επιβλητικοί, σαν φύλακες που στέκουν εκεί αιώνες τώρα. Το φώς έμπαινε από ψηλά σε λεπτές λωρίδες, φωτίζοντας τις πέτρινες επιφάνειες σαν να τις άγγιζε αόρατο χέρι. Κάθε στροφή του φαραγγιού αποκάλυπτε και μια νέα εικόνα, μια νέα μικρή αποκάλυψη.

Περπατήσαμε, σταματήσαμε, θαυμάσαμε. Δεν χρειάζονταν λόγια. Μόνο βλέμματα που συναντιούνταν και έλεγαν το ίδιο πράγμα: Εδώ η φύση μιλάει κι εμείς απλώς ακούμε. Το φαράγγι της Πορτίτσας δεν είναι απλά ένας τόπος. Είναι μια εμπειρία, μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά βρίσκεται συχνά εκεί όπου η γη στενεύει, το νερό παγώνει και το φως παλεύει να περάσει. Και όταν βγήκαμε έξω από το φαράγγι νιώσαμε πως είχαμε αφήσει κάτι πίσω και είχαμε πάρει κάτι άλλο μαζί μας. Κάτι πιο αληθινό, πιο καθαρό, πιο δικό μας.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο την πρωινή βόλτα στο Φαράγγι της Πορτίτσας: